Objective

• Establish an integrated Forest–Water–Climate Resilience Planning Mechanism that connects forest ecosystems, watershed systems, water availability, humidity, and climate risks within a single planning framework.

• Shift climate adaptation planning from responding to individual hazards toward strengthening the underlying resilience of forest–water systems.

• Identify landscapes where forest degradation, water instability, soil moisture loss, drought, flooding, heat, and climate change interact and amplify one another.

• Ensure that forest restoration and watershed management are designed not only to recover ecological functions, but also to increase resilience to future climate variability and extreme events.

• Provide a mechanism for translating Forest–Water–Humidity assessment data and climate projections into spatial priorities, restoration strategies, investment decisions, and implementation plans.

• Establish a forward-looking planning system capable of testing different restoration and land-management scenarios under future climate conditions.

• Strengthen coordination between ecosystem restoration, water security, disaster-risk reduction, agricultural resilience, land-use planning, and climate adaptation.

Action

• Establish a National Forest–Water–Climate Resilience Planning Framework defining common principles, planning levels, indicators, scenarios, and decision-making processes.

• Develop integrated resilience assessments covering:

  • Forest condition

  • Watershed condition

  • Water availability

  • Soil moisture

  • Groundwater

  • Wetland condition

  • Flood and drought exposure

  • Heat and thermal stress

  • Land-use change

  • Climate variability and projected climate change

  • Ecosystem and community vulnerability

• Develop a Forest–Water–Climate Resilience Index to assess the relative resilience of watersheds and landscapes.

• Identify Climate–Ecological Vulnerability Hotspots where multiple pressures interact, such as:

  • Forest degradation + drought

  • Soil degradation + water scarcity

  • Flood exposure + degraded waterways

  • Forest fragmentation + biodiversity loss

  • Urban expansion + heat + water stress

• Develop Forest–Water–Climate Resilience Zones classifying landscapes according to risk, ecological condition, restoration potential, and climate exposure.

• Establish planning scenarios representing different future conditions, including:

  • Business-as-usual

  • Increased restoration

  • Increased water retention

  • Forest recovery

  • Integrated landscape restoration

  • High climate-stress scenarios

• Use scenario analysis to evaluate how different combinations of forest restoration, soil recovery, water retention, wetland recovery, land-use management, and ecological corridors affect resilience.

• Develop resilience-based watershed plans that define:

  • Priority landscapes

  • Priority ecosystems

  • Critical water functions

  • Climate risks

  • Restoration measures

  • Water-management measures

  • Land-use interventions

  • Investment priorities

  • Monitoring requirements

• Integrate resilience planning into national, basin, provincial, and local planning processes.

• Establish mechanisms to align:

  • Watershed restoration plans

  • Forest management plans

  • Water-resource plans

  • Climate adaptation plans

  • Disaster-risk reduction plans

  • Agricultural development plans

  • Land-use plans

  • Biodiversity conservation plans

• Apply no-regret and low-regret measures that provide ecological and water-security benefits across multiple future climate scenarios.

• Establish a mechanism for prioritizing interventions according to risk reduction, ecological benefits, water-security benefits, social benefits, cost-effectiveness, and long-term sustainability.

• Develop climate-resilient restoration standards so restoration projects consider future temperature, rainfall variability, drought, flood, fire, and ecological shifts.

• Establish a mechanism for periodic review and adjustment of plans as new climate, hydrological, ecological, and monitoring data become available.

• Integrate community and local knowledge into resilience planning, particularly regarding historical water patterns, drought, flooding, fire, vegetation change, and local adaptation practices.

• Establish cross-sector and cross-boundary coordination mechanisms for resilience planning at watershed and landscape scales.

• Link resilience planning directly to AC-SI-021-03-01 through AC-SI-021-03-06, ensuring that assessment, restoration, monitoring, and planning form one continuous adaptive-management cycle.

Expected Output

• National Forest–Water–Climate Resilience Planning Framework defining planning principles, processes, indicators, scenarios, and governance arrangements.

• Forest–Water–Climate Resilience Index for comparing resilience conditions across watersheds and landscapes.

• National Climate–Ecological Vulnerability Map identifying areas where forest, water, soil, and climate risks interact.

• Forest–Water–Climate Resilience Zoning System defining different planning and intervention priorities according to ecological and climate conditions.

• Future Climate and Landscape Scenarios for evaluating alternative restoration and water-management pathways.

• Resilience-Based Watershed and Landscape Plans integrating forest restoration, water retention, soil recovery, wetland restoration, ecological connectivity, and climate adaptation.

• Climate-Resilient Restoration Standards ensuring that restoration investments remain functional under future climate conditions.

• Integrated Investment Prioritization Framework ranking interventions according to resilience benefits, ecological benefits, water security, social value, cost-effectiveness, and long-term sustainability.

• Cross-Sector Forest–Water–Climate Planning Mechanism aligning forest, water, climate, agriculture, land-use, disaster-risk, and biodiversity policies.

• Multi-Level Resilience Planning System connecting national, basin, provincial, local, and community planning.

• Adaptive Planning and Review Mechanism for periodically updating plans based on monitoring results and changing climate conditions.

• A national planning system that shifts the objective from simply “responding to climate impacts” toward “restoring the ecological systems that allow forests, water, landscapes, and communities to absorb, adapt to, and recover from climate stress.”

Objective

• จัดตั้ง กลไกการวางแผนเพื่อเสริมสร้างความยืดหยุ่นของระบบป่าไม้–น้ำ–ภูมิอากาศ ที่เชื่อมระบบป่า ระบบลุ่มน้ำ ความมั่นคงน้ำ ความชื้น และความเสี่ยงจากภูมิอากาศเข้าด้วยกันในกรอบการวางแผนเดียว

• เปลี่ยนการวางแผนด้านภูมิอากาศจากการ รับมือภัยเป็นรายเหตุการณ์ ไปสู่การเสริมสร้าง ความแข็งแรงของระบบนิเวศและระบบน้ำตั้งแต่ต้นเหตุ

• ระบุพื้นที่ที่ ป่าเสื่อมโทรม ความไม่มั่นคงของน้ำ การสูญเสียความชื้นในดิน ภัยแล้ง น้ำท่วม ความร้อน และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ เชื่อมโยงและเสริมความรุนแรงซึ่งกันและกัน

• ทำให้การฟื้นฟูป่าและลุ่มน้ำไม่ได้มุ่งเพียงการฟื้นระบบนิเวศในปัจจุบัน แต่ต้องสามารถ รองรับความแปรปรวนและเหตุการณ์สุดขั้วจากภูมิอากาศในอนาคต

• สร้างกลไกแปลงข้อมูลจากการประเมิน ป่า–น้ำ–ความชื้นและข้อมูลภูมิอากาศ ไปสู่การกำหนดพื้นที่เป้าหมาย ยุทธศาสตร์ฟื้นฟู การลงทุน และแผนปฏิบัติ

• สร้างระบบวางแผนเชิงอนาคตที่สามารถทดสอบทางเลือกต่าง ๆ ภายใต้ ฉากทัศน์ภูมิอากาศในอนาคต

• เชื่อมการฟื้นฟูระบบนิเวศ ความมั่นคงน้ำ การลดความเสี่ยงภัยพิบัติ ความยืดหยุ่นของเกษตรกรรม การใช้ที่ดิน และการปรับตัวต่อภูมิอากาศเข้าด้วยกัน

Action

• จัดทำ กรอบการวางแผนความยืดหยุ่นของระบบป่าไม้–น้ำ–ภูมิอากาศระดับประเทศ กำหนดหลักการ ระดับการวางแผน ตัวชี้วัด ฉากทัศน์ และกระบวนการตัดสินใจร่วมกัน

• พัฒนาการประเมินความยืดหยุ่นแบบบูรณาการ ครอบคลุม:

  • สภาพป่า

  • สภาพลุ่มน้ำ

  • ความพร้อมของน้ำ

  • ความชื้นในดิน

  • น้ำใต้ดิน

  • สภาพพื้นที่ชุ่มน้ำ

  • ความเสี่ยงน้ำท่วมและภัยแล้ง

  • ความร้อนและ Thermal Stress

  • การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน

  • ความแปรปรวนและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

  • ความเปราะบางของระบบนิเวศและชุมชน

• พัฒนา ดัชนีความยืดหยุ่นของระบบป่าไม้–น้ำ–ภูมิอากาศ (Forest–Water–Climate Resilience Index) เพื่อเปรียบเทียบระดับความยืดหยุ่นของลุ่มน้ำและภูมิทัศน์

• ระบุ พื้นที่เปราะบางเชิงภูมิอากาศและนิเวศ (Climate–Ecological Vulnerability Hotspots) ที่มีความเสี่ยงหลายด้านซ้อนทับกัน เช่น:

  • ป่าเสื่อมโทรม + ภัยแล้ง

  • ดินเสื่อมโทรม + ขาดแคลนน้ำ

  • น้ำท่วม + ทางน้ำเสื่อมโทรม

  • ป่าถูกแบ่งแยก + ความหลากหลายทางชีวภาพลดลง

  • เมืองขยายตัว + ความร้อน + ความเครียดด้านน้ำ

• จัดทำ โซนความยืดหยุ่นป่าไม้–น้ำ–ภูมิอากาศ โดยจำแนกพื้นที่ตามระดับความเสี่ยง สภาพระบบนิเวศ ศักยภาพการฟื้นฟู และความเสี่ยงจากภูมิอากาศ

• พัฒนาฉากทัศน์อนาคต เช่น:

  • การดำเนินงานตามแนวโน้มเดิม

  • การเพิ่มการฟื้นฟู

  • การเพิ่มการกักเก็บน้ำ

  • การฟื้นฟูป่า

  • การฟื้นฟูภูมิทัศน์แบบบูรณาการ

  • ฉากทัศน์ที่มีความเครียดจากภูมิอากาศสูง

• ใช้ Scenario Analysis เพื่อประเมินว่าการผสมผสานระหว่าง การฟื้นฟูป่า การฟื้นฟูดิน การกักเก็บน้ำ การฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำ การพัฒนาแนวเชื่อมต่อ และการจัดการที่ดิน จะส่งผลต่อความยืดหยุ่นอย่างไร

• จัดทำ แผนลุ่มน้ำบนฐานความยืดหยุ่น (Resilience-Based Watershed Plan) กำหนด:

  • ภูมิทัศน์เป้าหมาย

  • ระบบนิเวศสำคัญ

  • หน้าที่ด้านน้ำที่ต้องรักษา

  • ความเสี่ยงจากภูมิอากาศ

  • มาตรการฟื้นฟู

  • มาตรการจัดการน้ำ

  • มาตรการด้านการใช้ที่ดิน

  • ลำดับความสำคัญด้านการลงทุน

  • ระบบติดตามผล

• บูรณาการการวางแผนความยืดหยุ่นเข้ากับแผนระดับประเทศ ระดับลุ่มน้ำ จังหวัด และท้องถิ่น

• จัดตั้งกลไกเชื่อมโยง:

  • แผนฟื้นฟูลุ่มน้ำ

  • แผนจัดการป่าไม้

  • แผนทรัพยากรน้ำ

  • แผนการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

  • แผนลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติ

  • แผนพัฒนาการเกษตร

  • แผนการใช้ที่ดิน

  • แผนอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ

• ให้ความสำคัญกับมาตรการแบบ No-Regret / Low-Regret ที่สร้างประโยชน์ด้านระบบนิเวศและความมั่นคงน้ำได้ภายใต้หลายฉากทัศน์ของภูมิอากาศ

• จัดทำกลไกจัดลำดับมาตรการโดยพิจารณา การลดความเสี่ยง ประโยชน์ต่อระบบนิเวศ ประโยชน์ด้านความมั่นคงน้ำ ประโยชน์ต่อสังคม ความคุ้มค่า และความยั่งยืนระยะยาว

• จัดทำ มาตรฐานการฟื้นฟูที่รองรับภูมิอากาศในอนาคต (Climate-Resilient Restoration Standards) ให้โครงการฟื้นฟูคำนึงถึงอุณหภูมิ รูปแบบฝน ภัยแล้ง น้ำท่วม ไฟป่า และการเปลี่ยนแปลงของระบบนิเวศในอนาคต

• จัดตั้งกลไกทบทวนและปรับแผนเป็นระยะ เมื่อมีข้อมูลใหม่ด้านภูมิอากาศ อุทกวิทยา ระบบนิเวศ และผลการติดตาม

• นำ ความรู้ของชุมชนและข้อมูลท้องถิ่น มาใช้ โดยเฉพาะข้อมูลรูปแบบน้ำในอดีต ภัยแล้ง น้ำท่วม ไฟป่า การเปลี่ยนแปลงพืชพรรณ และภูมิปัญญาการปรับตัว

• จัดตั้งกลไกประสานงานข้ามภาคส่วนและข้ามเขตการปกครองในระดับลุ่มน้ำและภูมิทัศน์

• เชื่อมกลไกนี้โดยตรงกับ AC-SI-021-03-01 ถึง AC-SI-021-03-06 เพื่อให้การประเมิน การฟื้นฟู การติดตาม และการวางแผนกลายเป็นวงจร Adaptive Management เดียวกัน

Expected Output

• กรอบการวางแผนความยืดหยุ่นของระบบป่าไม้–น้ำ–ภูมิอากาศระดับประเทศ พร้อมหลักการ กระบวนการ ตัวชี้วัด ฉากทัศน์ และกลไกการบริหาร

• ดัชนีความยืดหยุ่นของระบบป่าไม้–น้ำ–ภูมิอากาศ สำหรับเปรียบเทียบระดับความยืดหยุ่นของลุ่มน้ำและภูมิทัศน์

• แผนที่พื้นที่เปราะบางเชิงภูมิอากาศและนิเวศระดับประเทศ ระบุพื้นที่ที่ความเสี่ยงด้านป่า น้ำ ดิน และภูมิอากาศซ้อนทับกัน

• ระบบจำแนกโซนความยืดหยุ่นป่าไม้–น้ำ–ภูมิอากาศ เพื่อกำหนดระดับความสำคัญและมาตรการที่เหมาะสม

• ชุดฉากทัศน์ภูมิอากาศและภูมิทัศน์อนาคต สำหรับเปรียบเทียบทางเลือกด้านการฟื้นฟูและการจัดการน้ำ

• แผนลุ่มน้ำและภูมิทัศน์บนฐานความยืดหยุ่น ที่บูรณาการการฟื้นฟูป่า การกักเก็บน้ำ การฟื้นฟูดิน พื้นที่ชุ่มน้ำ แนวเชื่อมต่อ และการปรับตัวต่อภูมิอากาศ

• มาตรฐานการฟื้นฟูที่รองรับภูมิอากาศในอนาคต เพื่อให้การลงทุนด้านการฟื้นฟูยังคงทำหน้าที่ได้ภายใต้สภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลง

• กรอบการจัดลำดับความสำคัญด้านการลงทุน ตามประโยชน์ด้านความยืดหยุ่น ระบบนิเวศ ความมั่นคงน้ำ สังคม ความคุ้มค่า และความยั่งยืน

• กลไกการวางแผนป่าไม้–น้ำ–ภูมิอากาศแบบบูรณาการข้ามภาคส่วน เชื่อมนโยบายป่า น้ำ ภูมิอากาศ เกษตร ที่ดิน ภัยพิบัติ และความหลากหลายทางชีวภาพ

• ระบบวางแผนหลายระดับ เชื่อมโยงระดับประเทศ → ลุ่มน้ำ → จังหวัด → ท้องถิ่น → ชุมชน

• กลไกทบทวนและปรับแผนแบบ Adaptive Planning ที่สามารถปรับเปลี่ยนตามข้อมูลติดตามและสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนไป

• เกิดการเปลี่ยนเป้าหมายจาก “การรับมือผลกระทบจากภูมิอากาศ” ไปสู่ “การฟื้นระบบนิเวศและระบบน้ำให้มีความสามารถในการรองรับ ปรับตัว และฟื้นตัวจากความเครียดด้านภูมิอากาศได้ด้วยตัวเอง”