Objective

• Establish an integrated national program to reduce disaster risk associated with degraded forests, unstable slopes, soil erosion, and landslides.

• Shift from primarily responding to landslides after they occur toward risk identification, prevention, ecological stabilization, early warning, and landscape restoration.

• Restore the ability of forests, soils, vegetation, and natural drainage systems to stabilize slopes, retain water, reduce runoff, and prevent excessive soil movement.

• Identify areas where deforestation, vegetation loss, soil degradation, road construction, inappropriate land use, and altered drainage increase landslide and slope-failure risk.

• Prioritize high-risk areas where ecological restoration can simultaneously reduce landslide risk, sedimentation, watershed degradation, and downstream flood risk.

• Protect communities, infrastructure, roads, agricultural areas, forests, headwaters, and other critical assets located in or downstream of unstable landscapes.

• Establish a national system linking slope-risk assessment → prevention → ecological stabilization → monitoring → early warning → emergency response → post-disaster restoration.

• Promote a balanced approach combining forest and ecosystem restoration, appropriate land management, engineering measures, and community preparedness.

Action

• Establish a National Forest, Slope and Landslide Risk Reduction Framework defining risk classifications, assessment standards, prevention measures, restoration approaches, and institutional responsibilities.

• Develop a National Landslide and Slope Instability Risk Map integrating:

  • Slope and terrain

  • Geology and soil characteristics

  • Rainfall intensity

  • Soil moisture

  • Forest cover

  • Vegetation condition

  • Land-use change

  • Road and infrastructure networks

  • Drainage patterns

  • Historical landslides

  • Seismic and other relevant geological factors

• Establish Slope Risk Classification Zones according to:

  • Probability of slope failure

  • Potential landslide magnitude

  • Population exposure

  • Infrastructure exposure

  • Ecological sensitivity

  • Downstream consequences

• Identify Critical Slope and Landslide Risk Areas, particularly:

  • Headwater forests

  • Mountain communities

  • Major transportation corridors

  • Agricultural slopes

  • Reservoir catchments

  • Critical infrastructure

  • Areas with repeated landslides

• Develop Landslide Susceptibility and Hazard Models combining terrain, rainfall, geology, soil, vegetation, and land-use conditions.

• Establish Rainfall–Landslide Thresholds for high-risk areas to support location-specific early warning.

• Develop a Slope and Soil Stability Monitoring Network using appropriate combinations of:

  • Rain gauges

  • Soil-moisture sensors

  • Ground movement sensors

  • Remote sensing

  • Satellite imagery

  • Ground observation

• Establish Early Warning Systems for Landslides and Debris Flows in high-risk communities and critical infrastructure corridors.

• Develop warning levels based on rainfall accumulation, rainfall intensity, soil saturation, slope movement, and other relevant indicators.

• Establish protocols linking early warnings directly to:

  • Local authorities

  • Communities

  • Emergency services

  • Road operators

  • Infrastructure agencies

  • Relevant environmental and forest agencies

• Develop Forest and Slope Restoration Priority Plans for degraded mountain and watershed areas.

• Restore vegetation cover using native and ecologically appropriate species, prioritizing natural regeneration where viable.

• Implement forest restoration and watershed rehabilitation to increase:

  • Root reinforcement

  • Soil structure

  • Infiltration

  • Soil moisture regulation

  • Surface-water retention

  • Runoff control

• Establish Slope Ecological Stabilization Measures, such as:

  • Native vegetation restoration

  • Ground cover

  • Deep-rooted vegetation where appropriate

  • Riparian vegetation

  • Contour-based restoration

  • Erosion-control vegetation

  • Small-scale natural drainage restoration

• Apply soil and water conservation measures in agricultural slopes, including contour farming, terracing where appropriate, vegetative barriers, mulching, and improved soil structure.

• Establish controls for land-use activities that may significantly increase slope instability, including:

  • Deforestation

  • Slope clearing

  • Unplanned road construction

  • Quarrying

  • Excessive excavation

  • Poorly managed drainage

  • Development on highly unstable slopes

• Develop Slope-Sensitive Land-Use Planning that restricts or conditions development in areas with high landslide susceptibility.

• Establish Slope Risk Screening for major infrastructure and development projects in mountainous and high-risk areas.

• Require appropriate assessment and management of road-cut slopes, drainage, embankments, and excavation areas.

• Promote nature-based stabilization before resorting to large-scale hard engineering where ecological measures can adequately reduce risk.

• Use engineering stabilization where necessary, particularly for critical infrastructure, high-risk settlements, and slopes where natural stabilization alone is insufficient.

• Establish Hybrid Slope Stabilization Standards combining ecological and engineering approaches.

• Develop sediment and debris-flow management measures in downstream channels and settlements exposed to landslide-generated sediment.

• Establish upstream measures to reduce the movement of loose soil and debris into rivers and reservoirs.

• Integrate landslide risk reduction with watershed restoration and natural flood-management systems to reduce the combined impacts of landslides, sedimentation, and downstream flooding.

• Develop Community-Based Landslide Risk Management Programs including:

  • Local hazard mapping

  • Community observation networks

  • Early-warning protocols

  • Evacuation routes

  • Emergency drills

  • Local preparedness plans

• Establish mechanisms for communities to report new cracks, slope movement, blocked drainage, unusual springs, ground deformation, and other early indicators.

• Develop post-landslide Rapid Ecological and Geotechnical Assessment Protocols.

• Prioritize post-disaster restoration of:

  • Forest cover

  • Soil stability

  • Natural drainage

  • Riparian areas

  • Watershed functions

• Prevent secondary impacts such as:

  • Repeated landslides

  • River blockage

  • Sedimentation

  • Flash floods

  • Water-quality degradation

  • Further forest degradation

• Establish a National Landslide and Slope Risk Database documenting occurrence, causes, damage, recurrence, restoration, and recovery.

• Develop performance indicators measuring:

  • Reduction in landslide frequency

  • Reduction in exposed population

  • Reduction in road and infrastructure disruption

  • Reduction in sediment yield

  • Improvement in vegetation cover

  • Improvement in soil stability

  • Effectiveness of early warnings

• Integrate with:

  • AC-SI-021-05-01 : National Ecological Disaster Risk Assessment System

  • AC-SI-021-05-02 : Natural Flood and Water Retention Infrastructure Program

  • AC-SI-021-01 : National Watershed Restoration System

  • AC-SI-021-03 : Forest–Water–Humidity Cycle Recovery

• Establish an adaptive slope-risk management cycle linking risk assessment, restoration, monitoring, early warning, response, and post-disaster learning.

Expected Output

• National Forest, Slope and Landslide Risk Reduction Framework defining risk classifications, standards, prevention measures, and institutional responsibilities.

• National Landslide and Slope Instability Risk Map identifying areas with different levels of slope and landslide risk.

• Slope Risk Classification System integrating hazard probability, potential impact, exposure, and ecological sensitivity.

• Critical Slope and Landslide Risk Area Network covering high-risk communities, headwaters, transportation corridors, and critical infrastructure.

• National Landslide Susceptibility and Hazard Model integrating terrain, rainfall, geology, soil, vegetation, and land-use data.

• Rainfall–Landslide Early Warning System providing location-specific warnings for high-risk areas.

• Slope and Soil Stability Monitoring Network using rainfall, soil moisture, ground movement, remote sensing, and field observations.

• Forest and Slope Restoration Priority Program targeting degraded and unstable landscapes.

• Ecological Slope Stabilization Program using vegetation, soil restoration, natural drainage, and erosion-control measures.

• Slope-Sensitive Land-Use Planning and Risk Screening System preventing development activities from unnecessarily increasing landslide risk.

• Hybrid Ecological–Engineering Slope Stabilization Standards for locations requiring combined interventions.

• Sediment and Debris-Flow Risk Management System reducing downstream impacts of landslides.

• Community-Based Landslide Early Warning and Preparedness Network strengthening local monitoring and emergency response.

• National Landslide and Slope Risk Database documenting hazards, causes, impacts, recurrence, and recovery.

• Post-Landslide Ecological and Geotechnical Restoration System restoring slope stability, forest cover, drainage, and watershed functions.

• Landslide Risk Reduction Performance Dashboard measuring actual reductions in risk, exposure, sedimentation, and infrastructure disruption.

• A structural transition from “ป่าเสื่อม → ดินไม่มั่นคง → ดินถล่ม → เกิดความเสียหาย → ซ่อมแซม” toward “ฟื้นป่า → ฟื้นดิน → รักษาความลาดชัน → จัดการน้ำ → ตรวจจับการเปลี่ยนแปลง → เตือนภัย → ลดความเสียหาย → ฟื้นฟูระบบนิเวศ”.

Objective

• จัดตั้งโครงการระดับประเทศเพื่อลดความเสี่ยงจาก พื้นที่ป่าเสื่อมโทรม พื้นที่ลาดชันไม่มั่นคง การชะล้างพังทลายของดิน และดินถล่ม

• เปลี่ยนจากการรอรับมือ หลังเกิดดินถล่ม ไปสู่การประเมินความเสี่ยง การป้องกัน การฟื้นฟูความมั่นคงของพื้นที่ การเตือนภัยล่วงหน้า และการฟื้นฟูหลังภัย

• ฟื้นความสามารถของ ป่า ดิน พืชพรรณ และระบบระบายน้ำธรรมชาติ ในการช่วยยึดเกาะดิน ควบคุมการไหลของน้ำ เพิ่มการซึมน้ำ และลดการเคลื่อนตัวของดิน

• ระบุพื้นที่ที่ การตัดไม้ทำลายป่า การสูญเสียพืชคลุมดิน ดินเสื่อมโทรม การสร้างถนน การใช้ที่ดินไม่เหมาะสม และการเปลี่ยนแปลงระบบระบายน้ำ เพิ่มความเสี่ยงต่อดินถล่ม

• จัดลำดับพื้นที่เสี่ยงสูงที่การฟื้นฟูระบบนิเวศสามารถลดทั้ง ความเสี่ยงดินถล่ม การสะสมตะกอน ความเสื่อมโทรมของลุ่มน้ำ และน้ำท่วมปลายน้ำ

• ปกป้องชุมชน โครงสร้างพื้นฐาน ถนน พื้นที่เกษตร ป่า ป่าต้นน้ำ และทรัพย์สินสำคัญที่อยู่บนพื้นที่เสี่ยงหรืออยู่ด้านท้ายน้ำ

• สร้างระบบระดับประเทศที่เชื่อม ประเมินความเสี่ยง → ป้องกัน → ฟื้นฟูความมั่นคง → ติดตาม → เตือนภัย → รับมือ → ฟื้นฟูหลังภัย

• ส่งเสริมการจัดการแบบผสมผสานระหว่าง การฟื้นฟูป่าและระบบนิเวศ การจัดการที่ดินที่เหมาะสม มาตรการวิศวกรรม และการเตรียมความพร้อมของชุมชน

Action

• จัดทำ กรอบโครงการลดความเสี่ยงภัยจากพื้นที่ป่า พื้นที่ลาดชัน และดินถล่มระดับประเทศ กำหนดระดับความเสี่ยง มาตรฐานการประเมิน มาตรการป้องกัน แนวทางฟื้นฟู และบทบาทหน่วยงาน

• จัดทำ แผนที่ความเสี่ยงดินถล่มและความไม่มั่นคงของพื้นที่ลาดชันระดับประเทศ โดยบูรณาการ:

  • ความลาดชันและภูมิประเทศ

  • ธรณีวิทยาและคุณสมบัติดิน

  • ความเข้มของฝน

  • ความชื้นในดิน

  • พื้นที่ป่า

  • สภาพพืชพรรณ

  • การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน

  • ถนนและโครงสร้างพื้นฐาน

  • ระบบระบายน้ำ

  • ประวัติดินถล่ม

  • ปัจจัยแผ่นดินไหวและปัจจัยธรณีวิทยาที่เกี่ยวข้อง

• จัดทำ ระบบจำแนกความเสี่ยงพื้นที่ลาดชัน ตาม:

  • โอกาสเกิดการพังทลาย

  • ขนาดและความรุนแรงที่อาจเกิดขึ้น

  • จำนวนประชาชนที่ได้รับผลกระทบ

  • โครงสร้างพื้นฐานที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยง

  • ความเปราะบางทางนิเวศ

  • ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นต่อพื้นที่ด้านท้ายน้ำ

• ระบุ พื้นที่ลาดชันและพื้นที่เสี่ยงดินถล่มวิกฤต โดยเฉพาะ:

  • ป่าต้นน้ำ

  • ชุมชนบนภูเขา

  • แนวเส้นทางคมนาคมสำคัญ

  • พื้นที่เกษตรบนพื้นที่ลาดชัน

  • พื้นที่รับน้ำของอ่างเก็บน้ำ

  • โครงสร้างพื้นฐานสำคัญ

  • พื้นที่ที่เกิดดินถล่มซ้ำ

• พัฒนา แบบจำลองความไวต่อการเกิดดินถล่มและภัยดินถล่ม โดยรวมข้อมูลภูมิประเทศ ฝน ธรณีวิทยา ดิน พืชพรรณ และการใช้ที่ดิน

• กำหนด เกณฑ์ปริมาณฝน–ดินถล่ม (Rainfall–Landslide Threshold) สำหรับพื้นที่เสี่ยงสูง เพื่อใช้เป็นฐานในการเตือนภัยเฉพาะพื้นที่

• พัฒนา เครือข่ายติดตามความมั่นคงของพื้นที่ลาดชันและดิน โดยใช้:

  • เครื่องวัดฝน

  • Sensor ความชื้นในดิน

  • เครื่องวัดการเคลื่อนตัวของพื้นดิน

  • Remote Sensing

  • ภาพถ่ายดาวเทียม

  • การตรวจสอบภาคสนาม

• จัดตั้ง ระบบเตือนภัยดินถล่มและน้ำป่าไหลหลาก ในชุมชนเสี่ยงและแนวโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ

• กำหนดระดับการเตือนภัยจาก ปริมาณฝนสะสม ความเข้มฝน ระดับความอิ่มตัวของดิน การเคลื่อนตัวของพื้นที่ลาดชัน และตัวชี้วัดอื่น

• จัดทำ Protocol ให้การเตือนภัยเชื่อมตรงไปยัง:

  • องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

  • ชุมชน

  • หน่วยกู้ภัย

  • หน่วยงานดูแลถนน

  • หน่วยงานโครงสร้างพื้นฐาน

  • หน่วยงานป่าไม้และสิ่งแวดล้อม

• จัดทำ แผนฟื้นฟูป่าและพื้นที่ลาดชันตามลำดับความสำคัญ สำหรับพื้นที่ภูเขาและลุ่มน้ำที่เสื่อมโทรม

• ฟื้นฟูพืชพรรณโดยใช้ ชนิดพันธุ์ท้องถิ่นและเหมาะสมกับระบบนิเวศ และให้ความสำคัญกับการฟื้นตัวตามธรรมชาติในพื้นที่ที่มีศักยภาพ

• ดำเนินการ ฟื้นฟูป่าและลุ่มน้ำ เพื่อเพิ่ม:

  • การยึดเกาะของราก

  • โครงสร้างดิน

  • การซึมน้ำ

  • การควบคุมความชื้นในดิน

  • การกักเก็บน้ำผิวดิน

  • การควบคุมน้ำท่า

• ดำเนิน มาตรการรักษาความมั่นคงของพื้นที่ลาดชันด้วยวิธีทางนิเวศ เช่น:

  • ฟื้นฟูพืชพื้นถิ่น

  • เพิ่มพืชคลุมดิน

  • ใช้พืชรากลึกในพื้นที่ที่เหมาะสม

  • ฟื้นฟูพืชริมลำน้ำ

  • ฟื้นฟูตามแนวระดับ

  • พืชป้องกันการชะล้าง

  • ฟื้นฟูระบบระบายน้ำธรรมชาติขนาดเล็ก

• จัดทำมาตรการ อนุรักษ์ดินและน้ำในพื้นที่เกษตรลาดชัน เช่น การทำเกษตรตามแนวระดับ ขั้นบันไดในพื้นที่เหมาะสม แนวพืช การคลุมดิน และการเพิ่มโครงสร้างดิน

• ควบคุมกิจกรรมการใช้ที่ดินที่อาจเพิ่มความไม่มั่นคงของพื้นที่ลาดชัน เช่น:

  • การตัดไม้ทำลายป่า

  • การเปิดพื้นที่ลาดชัน

  • การสร้างถนนโดยไม่มีการจัดการที่เหมาะสม

  • การทำเหมืองหรือขุดเจาะ

  • การตัดหรือขุดดินจำนวนมาก

  • การระบายน้ำที่ไม่เหมาะสม

  • การก่อสร้างบนพื้นที่ลาดชันที่มีความไม่มั่นคงสูง

• จัดทำ การวางแผนการใช้ที่ดินที่คำนึงถึงความเสี่ยงพื้นที่ลาดชัน โดยจำกัดหรือกำหนดเงื่อนไขการพัฒนาในพื้นที่ที่มีความเสี่ยงสูง

• จัดทำ Slope Risk Screening สำหรับโครงการโครงสร้างพื้นฐานและโครงการพัฒนาขนาดใหญ่ในพื้นที่ภูเขาและพื้นที่เสี่ยง

• กำหนดให้มีการประเมินและจัดการ Slope Cut, ระบบระบายน้ำ คันดิน และพื้นที่ขุดเจาะ อย่างเหมาะสม

• ส่งเสริมการรักษาความมั่นคงด้วย วิธีทางนิเวศก่อนใช้โครงสร้างวิศวกรรมขนาดใหญ่ ในพื้นที่ที่มาตรการทางนิเวศสามารถลดความเสี่ยงได้เพียงพอ

• ใช้มาตรการวิศวกรรมในพื้นที่ที่จำเป็น โดยเฉพาะ โครงสร้างพื้นฐานสำคัญ ชุมชนเสี่ยงสูง และพื้นที่ที่การฟื้นฟูตามธรรมชาติไม่เพียงพอ

• จัดทำ มาตรฐานการรักษาความมั่นคงพื้นที่ลาดชันแบบผสมผสานธรรมชาติ–วิศวกรรม

• พัฒนามาตรการ จัดการตะกอนและเศษวัสดุจากดินถล่ม ในลำน้ำและพื้นที่ชุมชนด้านท้ายน้ำ

• จัดทำมาตรการต้นน้ำเพื่อลดการพัดพาดินและเศษวัสดุเข้าสู่แม่น้ำและอ่างเก็บน้ำ

• เชื่อมการลดความเสี่ยงดินถล่มกับ การฟื้นฟูลุ่มน้ำและการบริหารจัดการน้ำท่วมด้วยวิธีธรรมชาติ เพื่อจัดการผลกระทบร่วมระหว่างดินถล่ม ตะกอน และน้ำท่วมปลายน้ำ

• จัดทำ โครงการจัดการความเสี่ยงดินถล่มโดยชุมชน ครอบคลุม:

  • แผนที่ภัยระดับชุมชน

  • เครือข่ายเฝ้าระวัง

  • Protocol การเตือนภัย

  • เส้นทางอพยพ

  • การซ้อมรับมือ

  • แผนเตรียมความพร้อม

• เปิดช่องทางให้ชุมชนแจ้ง รอยแตกร้าว การเคลื่อนตัวของพื้นที่ลาดชัน ทางระบายน้ำอุดตัน การเกิดน้ำซึมผิดปกติ การเปลี่ยนรูปของพื้นดิน และสัญญาณเตือนอื่น

• จัดทำ Rapid Ecological and Geotechnical Assessment หลังเกิดดินถล่ม เพื่อประเมินสาเหตุ ความเสียหาย และความเสี่ยงต่อการเกิดซ้ำ

• ให้ความสำคัญกับการฟื้นฟูหลังภัย ได้แก่:

  • พื้นที่ป่า

  • ความมั่นคงของดิน

  • ระบบระบายน้ำธรรมชาติ

  • พื้นที่ริมน้ำ

  • หน้าที่ของลุ่มน้ำ

• ป้องกันผลกระทบต่อเนื่อง เช่น:

  • ดินถล่มซ้ำ

  • การปิดกั้นทางน้ำ

  • การสะสมตะกอน

  • น้ำป่าไหลหลาก

  • คุณภาพน้ำเสื่อมโทรม

  • การเสื่อมโทรมของป่าเพิ่มเติม

• จัดทำ ฐานข้อมูลดินถล่มและความเสี่ยงพื้นที่ลาดชันระดับประเทศ บันทึกการเกิด สาเหตุ ความเสียหาย การเกิดซ้ำ การฟื้นฟู และการฟื้นตัว

• จัดทำตัวชี้วัดผล เช่น:

  • การลดความถี่ของดินถล่ม

  • การลดจำนวนประชากรที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยง

  • การลดการหยุดชะงักของถนนและโครงสร้างพื้นฐาน

  • การลดปริมาณตะกอน

  • การเพิ่มพื้นที่ปกคลุมด้วยพืช

  • การเพิ่มความมั่นคงของดิน

  • ประสิทธิผลของระบบเตือนภัย

• เชื่อมโยงกับ:

  • AC-SI-021-05-01 : National Ecological Disaster Risk Assessment System

  • AC-SI-021-05-02 : Natural Flood and Water Retention Infrastructure Program

  • AC-SI-021-01 : National Watershed Restoration System

  • AC-SI-021-03 : Forest–Water–Humidity Cycle Recovery

• จัดตั้งวงจร Adaptive Slope-Risk Management เชื่อมการประเมินความเสี่ยง การฟื้นฟู การติดตาม การเตือนภัย การรับมือ และบทเรียนหลังเกิดภัย

Expected Output

• กรอบโครงการลดความเสี่ยงภัยจากพื้นที่ป่า พื้นที่ลาดชัน และดินถล่มระดับประเทศ พร้อมระบบจำแนกความเสี่ยง มาตรฐาน มาตรการป้องกัน และบทบาทหน่วยงาน

• แผนที่ความเสี่ยงดินถล่มและความไม่มั่นคงของพื้นที่ลาดชันระดับประเทศ

• ระบบจำแนกความเสี่ยงพื้นที่ลาดชัน เชื่อมโอกาสเกิดภัย ความรุนแรง การเปิดรับความเสี่ยง และความเปราะบางทางนิเวศ

• เครือข่ายพื้นที่ลาดชันและดินถล่มวิกฤต ครอบคลุมชุมชน ป่าต้นน้ำ แนวคมนาคม และโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ

• แบบจำลองความไวต่อการเกิดดินถล่มระดับประเทศ เชื่อมภูมิประเทศ ฝน ธรณีวิทยา ดิน พืชพรรณ และการใช้ที่ดิน

• ระบบเตือนภัยดินถล่มจากเกณฑ์ฝนและสภาพพื้นที่ สำหรับพื้นที่เสี่ยงสูง

• เครือข่ายติดตามความมั่นคงของดินและพื้นที่ลาดชัน เชื่อมข้อมูลฝน ความชื้น การเคลื่อนตัว Remote Sensing และการตรวจภาคสนาม

• โครงการฟื้นฟูป่าและพื้นที่ลาดชันตามลำดับความสำคัญ

• โครงการรักษาความมั่นคงของพื้นที่ลาดชันด้วยวิธีทางนิเวศ ผ่านการฟื้นฟูพืชพรรณ ดิน ระบบน้ำ และการป้องกันการชะล้าง

• ระบบวางแผนการใช้ที่ดินที่คำนึงถึงความเสี่ยงพื้นที่ลาดชัน และระบบคัดกรองความเสี่ยงสำหรับโครงการพัฒนา

• มาตรฐานการรักษาความมั่นคงพื้นที่ลาดชันแบบผสมผสานธรรมชาติ–วิศวกรรม

• ระบบจัดการความเสี่ยงตะกอนและเศษวัสดุจากดินถล่ม ลดผลกระทบต่อชุมชนและพื้นที่ด้านท้ายน้ำ

• เครือข่ายเตือนภัยและเตรียมพร้อมรับมือดินถล่มโดยชุมชน

• ฐานข้อมูลดินถล่มและความเสี่ยงพื้นที่ลาดชันระดับประเทศ บันทึกสาเหตุ ผลกระทบ การเกิดซ้ำ และการฟื้นตัว

• ระบบฟื้นฟูระบบนิเวศและพื้นที่ลาดชันหลังเกิดดินถล่ม ครอบคลุมป่า ดิน ระบบระบายน้ำ และหน้าที่ของลุ่มน้ำ

• Dashboard ผลการลดความเสี่ยงดินถล่ม วัดการลดความเสี่ยง การสัมผัส ตะกอน และผลกระทบต่อโครงสร้างพื้นฐาน

• เกิดการเปลี่ยนจาก “ป่าเสื่อม → ดินไม่มั่นคง → ดินถล่ม → เกิดความเสียหาย → ซ่อมแซม” ไปสู่ “ฟื้นป่า → ฟื้นดิน → รักษาความลาดชัน → จัดการน้ำ → ตรวจจับการเปลี่ยนแปลง → เตือนภัย → ลดความเสียหาย → ฟื้นฟูระบบนิเวศ”