Objective

• Establish a national program to protect, restore, and strengthen coastal ecosystems and wetlands as ecological infrastructure for disaster-risk reduction, water regulation, biodiversity conservation, and climate resilience.

• Shift from relying primarily on hard coastal defenses, drainage, and flood-control structures toward integrated systems that use natural ecosystems to absorb, store, slow, and dissipate water and wave energy.

• Protect the natural functions of:

  • Mangrove forests

  • Estuaries

  • Mudflats

  • Salt marshes

  • Coastal wetlands

  • Inland wetlands

  • Natural beaches

  • Dunes

  • Seagrass and other connected coastal ecosystems

• Reduce risks from:

  • Coastal flooding

  • Storm surge

  • Coastal erosion

  • Saltwater intrusion

  • Extreme rainfall

  • Wetland loss

  • Sedimentation and water-quality degradation

• Restore ecological connectivity between rivers, wetlands, estuaries, coastal zones, and nearshore ecosystems.

• Maintain the capacity of wetlands and coastal ecosystems to retain water, absorb wave energy, store carbon, filter pollutants, support biodiversity, and provide habitat.

• Establish a national approach that treats strategically important ecosystems as protective infrastructure with measurable risk-reduction value.

• Integrate ecological protection with coastal planning, watershed management, disaster-risk reduction, climate adaptation, urban development, fisheries, and community resilience.

Action

• Establish a National Coastal and Wetland Ecological Protection Infrastructure Framework defining ecosystem protection zones, restoration priorities, infrastructure standards, management responsibilities, and investment criteria.

• Develop a National Coastal and Wetland Ecological Asset Map identifying:

  • Mangrove forests

  • Wetlands

  • Estuaries

  • Mudflats

  • Natural beaches

  • Coastal dunes

  • Seagrass and other important coastal habitats

  • Flood-retention areas

  • Natural drainage and waterway connections

• Develop a Coastal and Wetland Ecological Risk Map integrating:

  • Coastal erosion

  • Flooding

  • Storm surge

  • Sea-level rise

  • Saltwater intrusion

  • Land subsidence

  • Wetland degradation

  • Sedimentation

  • Water pollution

  • Land-use change

• Identify Critical Coastal and Wetland Protection Areas where ecosystem degradation could significantly increase disaster risk or environmental damage.

• Establish Coastal Ecological Protection Zones with differentiated management according to ecological sensitivity, disaster risk, development pressure, and restoration potential.

• Protect remaining high-value coastal and wetland ecosystems from inappropriate conversion, filling, drainage, fragmentation, and excessive development.

• Restore degraded mangrove forests, tidal wetlands, estuaries, floodplain wetlands, and other priority wetland systems using site-appropriate ecological approaches.

• Restore natural hydrological connectivity by:

  • Reconnecting wetlands to rivers and floodplains

  • Restoring tidal exchange

  • Removing or modifying unnecessary barriers

  • Reopening blocked natural waterways

  • Restoring natural water circulation

• Develop Coastal Buffer and Wetland Retention Zones that provide space for water to spread, slow, and dissipate naturally.

• Establish Nature-Based Coastal Protection Systems, such as:

  • Mangrove restoration

  • Dune restoration

  • Beach and sediment management

  • Wetland restoration

  • Oyster or other appropriate habitat-based structures where ecologically suitable

• Combine nature-based protection with engineered coastal infrastructure where necessary to protect high-value settlements and critical infrastructure.

• Establish Hybrid Coastal Protection Standards specifying when ecological, hybrid, or conventional engineering approaches should be applied.

• Avoid infrastructure designs that unnecessarily disrupt:

  • Sediment movement

  • Tidal flows

  • River–sea connectivity

  • Wetland hydrology

  • Natural coastal processes

• Establish Coastal Sediment Management Systems to maintain sediment availability and reduce erosion caused by disrupted sediment transport.

• Develop Wetland Water-Retention and Flood-Buffer Systems in areas where wetlands can reduce peak flood levels and temporarily store excess water.

• Protect and restore wetlands that function as natural urban and peri-urban flood retention areas.

• Integrate wetland protection into urban drainage and flood-management planning.

• Establish Saltwater Intrusion Monitoring and Management Systems in vulnerable coastal aquifers and agricultural areas.

• Monitor:

  • Groundwater salinity

  • Surface-water salinity

  • Groundwater levels

  • Coastal water levels

  • Sea-level trends

  • Land subsidence

• Establish Coastal and Wetland Monitoring Networks using:

  • Satellite imagery

  • Remote sensing

  • Water-level sensors

  • Salinity sensors

  • Sediment monitoring

  • Biodiversity indicators

  • Field surveys

• Develop Coastal Ecosystem Change Detection Systems to identify erosion, wetland loss, vegetation decline, land conversion, and hydrological disruption at an early stage.

• Establish Coastal Hazard Early Warning and Ecological Response Protocols for:

  • Storm surge

  • Coastal flooding

  • Extreme rainfall

  • Rapid erosion

  • Saltwater intrusion

  • Other extreme events

• Establish community-based coastal monitoring and stewardship networks involving:

  • Coastal communities

  • Fisher communities

  • Local governments

  • Conservation groups

  • Relevant government agencies

• Develop mechanisms for communities to participate in mangrove restoration, wetland management, shoreline monitoring, and ecosystem maintenance.

• Establish financing mechanisms for ecosystem-based coastal protection, including:

  • Public investment

  • Climate finance

  • Disaster-risk reduction funds

  • Blue finance

  • Payment for Ecosystem Services

  • Community-based conservation incentives

• Establish Ecological Infrastructure Valuation Methods to quantify the flood-risk reduction, erosion protection, water-storage, carbon, biodiversity, and livelihood benefits provided by coastal and wetland ecosystems.

• Require major coastal development and infrastructure projects to assess their impacts on ecological protection functions and natural coastal processes.

• Establish Coastal Ecological Risk Screening for ports, industrial zones, tourism development, urban expansion, roads, seawalls, and other major projects.

• Integrate coastal and wetland protection with:

  • AC-SI-021-05-01 : National Ecological Disaster Risk Assessment System

  • AC-SI-021-05-02 : Natural Flood and Water Retention Infrastructure Program

  • AC-SI-021-03 : Forest–Water–Humidity Cycle Recovery

  • National watershed management

  • Climate adaptation

  • Coastal spatial planning

• Establish Coastal and Wetland Restoration Priority Plans based on ecological importance, disaster-risk reduction potential, connectivity, restoration feasibility, and community benefits.

• Establish performance-based monitoring to measure whether ecological infrastructure actually reduces:

  • Flood depth

  • Wave energy

  • Erosion rates

  • Saltwater intrusion

  • Wetland loss

  • Water-quality degradation

• Establish an Adaptive Coastal and Wetland Management Cycle linking:

  • Assessment

  • Protection

  • Restoration

  • Monitoring

  • Early warning

  • Intervention

  • Evaluation

  • Adaptive management

Expected Output

• National Coastal and Wetland Ecological Protection Infrastructure Framework defining protection zones, restoration standards, investment priorities, and management mechanisms.

• National Coastal and Wetland Ecological Asset Map identifying critical ecosystems and their ecological functions.

• National Coastal and Wetland Ecological Risk Map identifying areas vulnerable to erosion, flooding, storm surge, salinity, and ecosystem degradation.

• Critical Coastal and Wetland Protection Area Network protecting ecosystems with high ecological and disaster-risk reduction value.

• Coastal Ecological Protection Zones with differentiated management and development controls.

• National Mangrove and Wetland Restoration Program restoring degraded coastal and inland wetland systems.

• Coastal and Wetland Hydrological Connectivity Restoration Program reconnecting rivers, wetlands, estuaries, and coastal systems.

• Coastal Buffer and Wetland Retention Network providing natural space for floodwater and storm energy dissipation.

• Nature-Based and Hybrid Coastal Protection Infrastructure Network combining ecological systems with engineered structures where necessary.

• Coastal Sediment Management System supporting natural sediment movement and erosion management.

• Saltwater Intrusion Monitoring and Management System for vulnerable coastal areas.

• Coastal and Wetland Ecological Monitoring Network tracking ecosystem condition, hydrology, erosion, salinity, and biodiversity.

• Coastal Ecosystem Change Detection System identifying degradation and land-use change at an early stage.

• Coastal Hazard Early Warning and Ecological Response System for storm surge, coastal flooding, erosion, and saltwater intrusion.

• Community Coastal Stewardship Network supporting local monitoring, restoration, and ecosystem management.

• Ecological Infrastructure Valuation System quantifying the measurable protective and ecological services provided by coastal and wetland systems.

• Coastal Ecological Risk Screening System for major development and infrastructure projects.

• Coastal and Wetland Restoration Priority Plans directing investment toward areas with the greatest ecological and disaster-risk reduction benefits.

• Performance-Based Coastal Ecological Infrastructure Dashboard measuring actual reductions in flooding, erosion, salinity, and ecosystem degradation.

• A structural transition from “สร้างเขื่อน/กำแพง → ป้องกันเฉพาะจุด → ระบบนิเวศเสื่อมต่อเนื่อง” toward “รักษาระบบนิเวศ → ฟื้นพื้นที่ชุ่มน้ำและชายฝั่ง → ใช้ธรรมชาติเป็นโครงสร้างป้องกัน → เสริมด้วยวิศวกรรมเฉพาะจุด → เพิ่มความยืดหยุ่นทั้งระบบ”.

Objective

• จัดตั้งแผนงานระดับประเทศเพื่อ ปกป้อง ฟื้นฟู และเสริมความแข็งแรงของระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำในฐานะโครงสร้างพื้นฐานทางนิเวศ สำหรับลดความเสี่ยงภัยพิบัติ การบริหารน้ำ การอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ และการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

• เปลี่ยนจากการพึ่งพา โครงสร้างป้องกันชายฝั่ง ระบบระบายน้ำ และโครงสร้างวิศวกรรมเป็นหลัก ไปสู่ระบบที่ใช้ระบบนิเวศในการดูดซับ กักเก็บ ชะลอ และกระจายพลังงานของน้ำและคลื่น

• รักษาหน้าที่ตามธรรมชาติของ:

  • ป่าชายเลน

  • ปากแม่น้ำ

  • พื้นที่โคลนชายฝั่ง

  • พื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่ง

  • พื้นที่ชุ่มน้ำภายในประเทศ

  • ชายหาดธรรมชาติ

  • เนินทราย

  • หญ้าทะเลและระบบนิเวศชายฝั่งที่เชื่อมโยงกัน

• ลดความเสี่ยงจาก:

  • น้ำท่วมชายฝั่ง

  • คลื่นพายุซัดฝั่ง

  • การกัดเซาะชายฝั่ง

  • น้ำเค็มรุก

  • ฝนตกหนัก

  • การสูญเสียพื้นที่ชุ่มน้ำ

  • การสะสมตะกอนและคุณภาพน้ำเสื่อมโทรม

• ฟื้นฟูความเชื่อมโยงระหว่าง แม่น้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำ ปากแม่น้ำ ชายฝั่ง และระบบนิเวศทะเลใกล้ฝั่ง

• รักษาความสามารถของพื้นที่ชุ่มน้ำและระบบนิเวศชายฝั่งในการ กักเก็บน้ำ ลดพลังงานคลื่น กรองมลพิษ กักเก็บคาร์บอน รักษาความหลากหลายทางชีวภาพ และเป็นแหล่งที่อยู่อาศัย

• ทำให้พื้นที่ระบบนิเวศสำคัญได้รับการยอมรับในฐานะ โครงสร้างพื้นฐานที่มีมูลค่าในการลดความเสี่ยงภัยพิบัติและสามารถวัดผลได้

• บูรณาการการปกป้องระบบนิเวศเข้ากับ การวางแผนชายฝั่ง การจัดการลุ่มน้ำ การลดความเสี่ยงภัยพิบัติ การปรับตัวต่อภูมิอากาศ การพัฒนาเมือง ประมง และความยืดหยุ่นของชุมชน

Action

• จัดทำ กรอบโครงสร้างพื้นฐานปกป้องระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำระดับประเทศ กำหนดเขตคุ้มครอง มาตรฐานการฟื้นฟู ลำดับความสำคัญ ความรับผิดชอบ และหลักเกณฑ์การลงทุน

• จัดทำ แผนที่สินทรัพย์ทางนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำระดับประเทศ ครอบคลุม:

  • ป่าชายเลน

  • พื้นที่ชุ่มน้ำ

  • ปากแม่น้ำ

  • พื้นที่โคลน

  • ชายหาดธรรมชาติ

  • เนินทราย

  • หญ้าทะเลและแหล่งอาศัยสำคัญ

  • พื้นที่รับน้ำ

  • ทางน้ำและการเชื่อมต่อของระบบน้ำตามธรรมชาติ

• จัดทำ แผนที่ความเสี่ยงระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำ เชื่อม:

  • การกัดเซาะชายฝั่ง

  • น้ำท่วม

  • คลื่นพายุซัดฝั่ง

  • ระดับน้ำทะเลสูงขึ้น

  • น้ำเค็มรุก

  • การทรุดตัวของแผ่นดิน

  • การเสื่อมโทรมของพื้นที่ชุ่มน้ำ

  • การสะสมตะกอน

  • มลพิษทางน้ำ

  • การเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน

• ระบุ พื้นที่ชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำวิกฤต ที่การเสื่อมโทรมของระบบนิเวศสามารถเพิ่มความเสี่ยงภัยพิบัติหรือสร้างความเสียหายทางสิ่งแวดล้อมอย่างมีนัยสำคัญ

• จัดตั้ง เขตคุ้มครองระบบนิเวศชายฝั่ง โดยกำหนดรูปแบบการจัดการแตกต่างกันตามความเปราะบางทางนิเวศ ความเสี่ยงภัยพิบัติ แรงกดดันจากการพัฒนา และศักยภาพในการฟื้นฟู

• ปกป้องพื้นที่ระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีคุณค่าสูงจากการ ถม การระบายน้ำ การเปลี่ยนสภาพ การตัดขาด และการพัฒนาที่ไม่เหมาะสม

• ฟื้นฟู ป่าชายเลน พื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่ง ปากแม่น้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำริมน้ำ และระบบพื้นที่ชุ่มน้ำสำคัญ ด้วยวิธีที่เหมาะสมกับสภาพพื้นที่

• ฟื้นฟู ความเชื่อมโยงทางอุทกวิทยา โดย:

  • เชื่อมพื้นที่ชุ่มน้ำกลับเข้าสู่แม่น้ำและพื้นที่น้ำท่วมถึง

  • ฟื้นการแลกเปลี่ยนน้ำขึ้นลงตามธรรมชาติ

  • ปรับหรือรื้อสิ่งกีดขวางที่ไม่จำเป็น

  • เปิดทางน้ำธรรมชาติที่ถูกปิดกั้น

  • ฟื้นการหมุนเวียนของน้ำ

• จัดทำ พื้นที่กันชนชายฝั่งและพื้นที่หน่วงน้ำตามธรรมชาติ ให้มีพื้นที่สำหรับรับน้ำ ชะลอน้ำ และสลายพลังงานคลื่น

• พัฒนา ระบบป้องกันชายฝั่งด้วยวิธีธรรมชาติ (Nature-Based Coastal Protection) เช่น:

  • การฟื้นฟูป่าชายเลน

  • การฟื้นฟูเนินทราย

  • การจัดการชายหาดและตะกอน

  • การฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำ

  • โครงสร้างที่อาศัยแหล่งอาศัยทางธรรมชาติ เช่น หอยหรือสิ่งมีชีวิตที่เหมาะสม ในพื้นที่ที่มีความเหมาะสมทางนิเวศ

• ผสมผสานระบบป้องกันตามธรรมชาติกับ โครงสร้างวิศวกรรมชายฝั่ง ในพื้นที่ที่จำเป็น โดยเฉพาะพื้นที่ชุมชนหรือโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ

• จัดทำ มาตรฐานการป้องกันชายฝั่งแบบผสมผสาน กำหนดว่าเมื่อใดควรใช้วิธีธรรมชาติ แบบผสมผสาน หรือวิศวกรรม

• หลีกเลี่ยงการออกแบบโครงสร้างที่รบกวนโดยไม่จำเป็นต่อ:

  • การเคลื่อนตัวของตะกอน

  • การขึ้นลงของน้ำ

  • ความเชื่อมโยงระหว่างแม่น้ำกับทะเล

  • ระบบน้ำของพื้นที่ชุ่มน้ำ

  • กระบวนการเปลี่ยนแปลงชายฝั่งตามธรรมชาติ

• จัดทำ ระบบบริหารจัดการตะกอนชายฝั่ง เพื่อรักษาการเคลื่อนตัวของตะกอนตามธรรมชาติและลดการกัดเซาะจากการเปลี่ยนแปลงการไหลของตะกอน

• พัฒนา ระบบพื้นที่ชุ่มน้ำสำหรับกักเก็บน้ำและลดน้ำท่วม ในพื้นที่ที่สามารถใช้พื้นที่ชุ่มน้ำลดระดับน้ำหลากและกักเก็บน้ำส่วนเกินชั่วคราว

• ปกป้องและฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำที่ทำหน้าที่เป็น พื้นที่หน่วงน้ำธรรมชาติของเมืองและพื้นที่รอบเมือง

• บูรณาการการปกป้องพื้นที่ชุ่มน้ำเข้ากับการวางระบบระบายน้ำและบริหารน้ำท่วมของเมือง

• จัดตั้ง ระบบติดตามและจัดการการรุกของน้ำเค็ม ในชั้นน้ำใต้ดินและพื้นที่เกษตรชายฝั่งที่มีความเสี่ยง

• ติดตาม:

  • ความเค็มของน้ำใต้ดิน

  • ความเค็มของน้ำผิวดิน

  • ระดับน้ำใต้ดิน

  • ระดับน้ำทะเล

  • แนวโน้มระดับน้ำทะเล

  • การทรุดตัวของพื้นที่

• จัดตั้ง เครือข่ายติดตามระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำ โดยใช้:

  • ภาพถ่ายดาวเทียม

  • Remote Sensing

  • Sensor ระดับน้ำ

  • Sensor ความเค็ม

  • การติดตามตะกอน

  • ตัวชี้วัดความหลากหลายทางชีวภาพ

  • การสำรวจภาคสนาม

• พัฒนา ระบบตรวจจับการเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศชายฝั่ง เพื่อระบุการกัดเซาะ การสูญเสียพื้นที่ชุ่มน้ำ การเสื่อมโทรมของพืชพรรณ การเปลี่ยนการใช้ที่ดิน และการรบกวนระบบน้ำตั้งแต่ระยะแรก

• จัดทำ ระบบเตือนภัยและ Protocol ตอบสนองต่อภัยชายฝั่งและระบบนิเวศ สำหรับ:

  • คลื่นพายุซัดฝั่ง

  • น้ำท่วมชายฝั่ง

  • ฝนตกหนัก

  • การกัดเซาะอย่างรวดเร็ว

  • น้ำเค็มรุก

  • เหตุการณ์สุดขั้วอื่น

• จัดตั้งเครือข่าย เฝ้าระวังและดูแลชายฝั่งโดยชุมชน โดยให้ชุมชนชายฝั่ง ชาวประมง ท้องถิ่น กลุ่มอนุรักษ์ และหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้องมีส่วนร่วม

• พัฒนากลไกให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการ ฟื้นฟูป่าชายเลน จัดการพื้นที่ชุ่มน้ำ ติดตามชายฝั่ง และดูแลระบบนิเวศ

• จัดตั้งกลไกทางการเงินสำหรับการป้องกันชายฝั่งด้วยระบบนิเวศ เช่น:

  • งบประมาณภาครัฐ

  • Climate Finance

  • เงินลดความเสี่ยงภัยพิบัติ

  • Blue Finance

  • Payment for Ecosystem Services

  • แรงจูงใจด้านการอนุรักษ์โดยชุมชน

• พัฒนา วิธีประเมินมูลค่าโครงสร้างพื้นฐานทางนิเวศ เพื่อวัดประโยชน์ด้านการลดน้ำท่วม การป้องกันการกัดเซาะ การกักเก็บน้ำ การกักเก็บคาร์บอน ความหลากหลายทางชีวภาพ และการดำรงชีพ

• กำหนดให้โครงการพัฒนาและโครงสร้างพื้นฐานชายฝั่งขนาดใหญ่ประเมินผลกระทบต่อ หน้าที่ป้องกันภัยของระบบนิเวศและกระบวนการชายฝั่งตามธรรมชาติ

• จัดทำ Coastal Ecological Risk Screening สำหรับโครงการท่าเรือ เขตอุตสาหกรรม การท่องเที่ยว การขยายเมือง ถนน เขื่อนกันคลื่น และโครงการสำคัญอื่น

• เชื่อมโยงกับ:

  • AC-SI-021-05-01 : National Ecological Disaster Risk Assessment System

  • AC-SI-021-05-02 : Natural Flood and Water Retention Infrastructure Program

  • AC-SI-021-03 : Forest–Water–Humidity Cycle Recovery

  • ระบบบริหารจัดการลุ่มน้ำ

  • การปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

  • การวางผังพื้นที่ชายฝั่ง

• จัดทำ แผนฟื้นฟูชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำตามลำดับความสำคัญ โดยพิจารณาคุณค่าทางนิเวศ ศักยภาพลดภัย ความเชื่อมโยงของระบบนิเวศ ความเป็นไปได้ในการฟื้นฟู และประโยชน์ต่อชุมชน

• จัดตั้งระบบติดตามผลตามประสิทธิภาพจริง เพื่อวัดว่าระบบนิเวศสามารถลด:

  • ระดับน้ำท่วม

  • พลังงานคลื่น

  • อัตราการกัดเซาะ

  • การรุกของน้ำเค็ม

  • การสูญเสียพื้นที่ชุ่มน้ำ

  • การเสื่อมโทรมของคุณภาพน้ำ

• จัดตั้งวงจร Adaptive Coastal and Wetland Management เชื่อม ประเมิน → ปกป้อง → ฟื้นฟู → ติดตาม → เตือนภัย → แทรกแซง → ประเมินผล → ปรับการจัดการ

Expected Output

• กรอบโครงสร้างพื้นฐานปกป้องระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำระดับประเทศ กำหนดเขตคุ้มครอง มาตรฐานการฟื้นฟู ลำดับการลงทุน และกลไกบริหารจัดการ

• แผนที่สินทรัพย์ทางนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำระดับประเทศ ระบุระบบนิเวศสำคัญและหน้าที่ของระบบนิเวศ

• แผนที่ความเสี่ยงระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำระดับประเทศ ระบุพื้นที่เสี่ยงการกัดเซาะ น้ำท่วม คลื่นพายุ น้ำเค็ม และความเสื่อมโทรม

• เครือข่ายพื้นที่คุ้มครองชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำวิกฤต รักษาระบบนิเวศที่มีคุณค่าทางนิเวศและมีบทบาทในการลดภัยสูง

• เขตคุ้มครองระบบนิเวศชายฝั่ง พร้อมมาตรการควบคุมการใช้ประโยชน์ที่แตกต่างตามระดับความเสี่ยง

• โครงการฟื้นฟูป่าชายเลนและพื้นที่ชุ่มน้ำระดับประเทศ

• โครงการฟื้นฟูความเชื่อมโยงทางน้ำระหว่างลุ่มน้ำ–พื้นที่ชุ่มน้ำ–ปากแม่น้ำ–ชายฝั่ง

• เครือข่ายพื้นที่กันชนชายฝั่งและพื้นที่หน่วงน้ำตามธรรมชาติ รองรับน้ำและลดพลังงานจากคลื่นและพายุ

• เครือข่ายโครงสร้างพื้นฐานป้องกันชายฝั่งแบบธรรมชาติและแบบผสมผสาน ใช้ระบบนิเวศร่วมกับโครงสร้างวิศวกรรมในพื้นที่จำเป็น

• ระบบบริหารจัดการตะกอนชายฝั่ง สนับสนุนสมดุลตะกอนและลดการกัดเซาะ

• ระบบติดตามและจัดการการรุกของน้ำเค็ม สำหรับพื้นที่ชายฝั่งที่มีความเสี่ยง

• เครือข่ายติดตามระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำ ตรวจสอบสภาพระบบนิเวศ น้ำ ตะกอน ความเค็ม และความหลากหลายทางชีวภาพ

• ระบบตรวจจับการเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำระยะแรก

• ระบบเตือนภัยและตอบสนองต่อภัยชายฝั่ง ครอบคลุมคลื่นพายุ น้ำท่วม การกัดเซาะ และน้ำเค็มรุก

• เครือข่ายชุมชนผู้ดูแลชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำ สนับสนุนการเฝ้าระวัง ฟื้นฟู และดูแลระบบนิเวศในพื้นที่

• ระบบประเมินมูลค่าโครงสร้างพื้นฐานทางนิเวศ แสดงมูลค่าการลดความเสี่ยงและบริการระบบนิเวศที่สามารถวัดได้

• ระบบ Coastal Ecological Risk Screening สำหรับโครงการพัฒนาและโครงสร้างพื้นฐานชายฝั่งขนาดใหญ่

• แผนฟื้นฟูชายฝั่งและพื้นที่ชุ่มน้ำตามลำดับความสำคัญ เพื่อจัดสรรงบประมาณไปยังพื้นที่ที่ให้ประโยชน์สูงสุด

• Dashboard ติดตามประสิทธิภาพโครงสร้างพื้นฐานทางนิเวศชายฝั่ง วัดผลด้านน้ำท่วม การกัดเซาะ น้ำเค็ม และการเสื่อมโทรมของระบบนิเวศ

• เกิดการเปลี่ยนจาก “สร้างเขื่อน/กำแพง → ป้องกันเฉพาะจุด → ระบบนิเวศเสื่อมต่อเนื่อง” ไปสู่ “รักษาระบบนิเวศ → ฟื้นพื้นที่ชุ่มน้ำและชายฝั่ง → ใช้ธรรมชาติเป็นโครงสร้างป้องกัน → เสริมด้วยวิศวกรรมเฉพาะจุด → เพิ่มความยืดหยุ่นทั้งระบบ”