Situation

การประสานงานระหว่างภาครัฐและเอกชนขาดความต่อเนื่อง และมักเป็นไปในลักษณะการทำธุรกรรม (Transactional) มากกว่าเชิงยุทธศาสตร์ (Strategic)

การพัฒนาระบบนิเวศขาดโครงสร้างและการจัดวางเป้าหมายระยะยาวให้สอดประสานกัน

ข้อเสนอแนะจากภาคเอกชนไม่ได้ถูกบูรณาการเข้าสู่กระบวนการกำหนดนโยบายอย่างเป็นระบบ

กลไกความร่วมมือมีความกระจัดกระจายและแยกส่วนตามแต่ละภาคส่วน

ข้อจำกัดเหล่านี้ขัดขวางการเกิดนวัตกรรม ประสิทธิภาพ และการขยายผล (Scalability)

Shift

จัดตั้งกรอบการประสานงานรัฐ-เอกชนที่มีโครงสร้างชัดเจนให้เป็นกลไกหลักของธรรมาภิบาล

เปลี่ยนจากการมีปฏิสัมพันธ์แบบรายกรณี (Transactional) ไปสู่ความร่วมมือบนฐานของระบบนิเวศ (Ecosystem-based)

บูรณาการข้อมูลเชิงลึกจากภาคเอกชนเข้าสู่กระบวนการนโยบายและการปฏิบัติงาน

พัฒนาแพลตฟอร์มการประสานงานเฉพาะสำหรับแต่ละภาคส่วนยุทธศาสตร์

ประสานแรงจูงใจและวัตถุประสงค์ของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกกลุ่มให้สอดคล้องกัน

Advantage

การยกระดับความร่วมมือช่วยกระตุ้นนวัตกรรมและเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน

แนวทางแบบระบบนิเวศ (Ecosystem Approach) ช่วยให้เกิดการเติบโตที่สามารถขยายผลได้ (Scalable Growth)

ความเชี่ยวชาญจากภาคเอกชนช่วยเพิ่มคุณภาพและความสมบูรณ์ของนโยบาย

การจัดวางเป้าหมายที่สอดประสานกันอย่างเข้มแข็งช่วยเพิ่มโอกาสความสำเร็จในการปฏิบัติงาน

ระบบการทำงานแบบร่วมมือช่วยดึงดูดเม็ดเงินลงทุนและกลุ่มคนเก่ง (Talent) เข้าสู่ระบบ

Additional Structural Advantage

ธรรมาภิบาลระบบนิเวศสร้าง "ผลกระทบเชิงเครือข่าย" (Network Effects) ข้ามอุตสาหกรรม

แพลตฟอร์มความร่วมมือช่วยให้เกิดการปฏิสัมพันธ์อย่างต่อเนื่อง (Continuous Engagement)

แรงจูงใจที่ใช้ร่วมกันช่วยสร้างพันธมิตรที่เข้มแข็งในระยะยาว

การบูรณาการระบบช่วยเสริมสร้างความยืดหยุ่น (Resilience) ในภาพรวม

Implication

หากปราศจากการประสานงาน ความกระจัดกระจาย (Fragmentation) จะยังคงดำรงอยู่ต่อไป

ศักยภาพทางนวัตกรรมจะถูกนำมาใช้ประโยชน์ไม่เต็มที่ (Underutilized)

ประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานจะยังคงถูกจำกัด

ความน่าดึงดูดในการลงทุนอาจลดลง

โครงการริเริ่มเชิงยุทธศาสตร์จะขาดการสนับสนุนที่ครอบคลุมจากระบบนิเวศ

Action Layer