Situation

การฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมของประเทศไทยยังถูกมองเป็นหลักว่าเป็น รายจ่ายภาครัฐและกิจกรรมแบบโครงการ ขณะที่มูลค่าทางเศรษฐกิจที่เกิดจากการฟื้นฟูระบบนิเวศ เช่น ความมั่นคงด้านน้ำ ผลผลิตของดิน ความหลากหลายทางชีวภาพ การกักเก็บคาร์บอน การลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติ และบริการระบบนิเวศ ยังไม่ได้ถูกแปลงให้เป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจและโอกาสการลงทุนอย่างเป็นระบบ 

Shift

เปลี่ยนจาก “การฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมในฐานะต้นทุน” ไปสู่ “การฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมในฐานะระบบเศรษฐกิจ” โดยทำให้ผลลัพธ์ทางนิเวศที่สามารถวัดได้กลายเป็นฐานของธุรกิจ การจ้างงาน การลงทุน ตลาดบริการระบบนิเวศ และการพัฒนาเศรษฐกิจในระดับท้องถิ่น  

Advantage

เศรษฐกิจการฟื้นฟูจะสร้างแรงจูงใจทางเศรษฐกิจให้เกิดการฟื้นฟูระบบนิเวศ โดยเชื่อมโยงผลลัพธ์ทางนิเวศเข้ากับตลาด แหล่งเงินทุน เทคโนโลยี บริการ ห่วงโซ่อุปทาน และการจ้างงานในท้องถิ่น ทำให้กิจกรรมการฟื้นฟูสามารถสร้างวงจรทางเศรษฐกิจที่หล่อเลี้ยงตัวเองได้มากขึ้น แทนการพึ่งพางบประมาณภาครัฐเพียงอย่างเดียว 

Additional Structural Advantage

ประเทศไทยสามารถสร้างสถาปัตยกรรมระดับประเทศที่เชื่อมโยงการประเมินมูลค่าทรัพย์สินเชิงนิเวศ อุตสาหกรรมการฟื้นฟู กลไกบริการระบบนิเวศ การเงินด้านคาร์บอนและความหลากหลายทางชีวภาพ การจัดซื้อจัดจ้างสีเขียว การลงทุนเพื่อผลกระทบทางสังคมและสิ่งแวดล้อม วิสาหกิจชุมชน และการจัดสรรเงินทุนตามผลลัพธ์ทางนิเวศเข้าด้วยกัน เพื่อสร้าง ชั้นเศรษฐกิจใหม่บนฐานการฟื้นฟูทุนธรรมชาติของประเทศ  

Implication

การฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมสามารถเปลี่ยนจาก ภาระทางการคลังที่ต้องใช้งบประมาณซ้ำ ๆ ไปสู่ภาคเศรษฐกิจที่สร้างมูลค่า พร้อมกันทั้งการฟื้นฟูระบบนิเวศ การสร้างรายได้ การจ้างงาน การลงทุน และการเสริมสร้างความมั่นคงของทุนธรรมชาติในระยะยาว 

Action Layer