Situation

ความเสี่ยงด้านภูมิอากาศและสิ่งแวดล้อมของประเทศไทยกำลังเชื่อมโยงและส่งผลต่อกันมากขึ้น ทั้งภัยแล้ง น้ำท่วม ความร้อนรุนแรง ไฟป่า มลพิษทางอากาศ ความเสื่อมโทรมของระบบนิเวศ ความไม่มั่นคงด้านน้ำ ความเปราะบางของระบบอาหาร และความแปรปรวนของสภาพภูมิอากาศ ขณะที่การปรับตัวต่อสภาพภูมิอากาศ การจัดการสิ่งแวดล้อม การป้องกันภัยพิบัติ ความมั่นคงด้านน้ำ และการฟื้นฟูระบบนิเวศ ยังถูกวางแผนและดำเนินการผ่านระบบนโยบายและสถาบันที่แยกจากกันเป็นส่วนใหญ่ 

Shift

เปลี่ยนจาก การปรับตัวต่อสภาพภูมิอากาศและการจัดการความเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อมแบบแยกส่วน ไปสู่กรอบความมั่นคงด้านภูมิอากาศและนิเวศแบบบูรณาการระดับชาติ โดยมองความสามารถในการรับมือกับสภาพภูมิอากาศและความสมบูรณ์ของระบบนิเวศเป็นรากฐานที่เชื่อมโยงกับความมั่นคงของประเทศ เสถียรภาพทางเศรษฐกิจ คุณภาพชีวิต และความยืดหยุ่นของพื้นที่ 

Advantage

กรอบบูรณาการจะทำให้ประเทศไทยสามารถระบุความเสี่ยงเชิงระบบ จัดลำดับความสำคัญของภูมิทัศน์ที่เปราะบางและทรัพย์สินเชิงนิเวศที่สำคัญ ประสานการลงทุนด้านการปรับตัวและการฟื้นฟู และเพิ่มความสามารถของชุมชน โครงสร้างพื้นฐาน ภาคเกษตร ระบบน้ำ และระบบนิเวศในการดูดซับ ปรับตัว และฟื้นตัวจากแรงกระทบด้านภูมิอากาศ 

Additional Structural Advantage

กรอบนี้สามารถทำหน้าที่เป็น “ร่มยุทธศาสตร์” ของสถาปัตยกรรมการเปลี่ยนผ่านด้านนิเวศทั้งหมดของ SI-021 โดยเชื่อมโยงการฟื้นฟูลุ่มน้ำ ดินมีชีวิต การฟื้นวงจรป่า–น้ำ–ความชุ่มชื้น การลด PM2.5 การป้องกันภัยพิบัติเชิงนิเวศ ระบบดูแลระบบนิเวศโดยชุมชน และเศรษฐกิจการฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมเข้าด้วยกันเป็นระบบความยืดหยุ่นระดับประเทศ ภายใต้ตัวชี้วัดร่วม ลำดับความสำคัญเชิงพื้นที่ หลักการลงทุน และกลไกธรรมาภิบาลร่วมกัน 

Implication

ความยืดหยุ่นต่อสภาพภูมิอากาศจะไม่ถูกมองเพียงเป็น “การเตรียมรับผลกระทบจากสภาพภูมิอากาศในอนาคต” แต่จะถูกยกระดับเป็น “ขีดความสามารถด้านความมั่นคงทางนิเวศของประเทศ” ทำให้ประเทศไทยสามารถฟื้นฟูระบบธรรมชาติและระบบสังคมที่ทำหน้าที่ปกป้องน้ำ อาหาร สุขภาพ การดำรงชีพ โครงสร้างพื้นฐาน และเสถียรภาพทางเศรษฐกิจได้อย่างเป็นระบบ 

Action Layer