Situation

การจัดการภัยพิบัติของประเทศไทยยังพึ่งพาโครงสร้างพื้นฐานทางวิศวกรรม การตอบโต้ภาวะฉุกเฉิน และการฟื้นฟูหลังเกิดภัยเป็นหลัก ขณะที่ศักยภาพในการป้องกันภัยของป่า พื้นที่ชุ่มน้ำ ดิน พื้นที่รับน้ำ ระบบนิเวศชายฝั่ง และภูมิทัศน์ที่สามารถกักเก็บน้ำตามธรรมชาติ ยังไม่ได้ถูกพัฒนาและยกระดับให้เป็นโครงสร้างพื้นฐานป้องกันภัยพิบัติของประเทศอย่างเป็นระบบ  

Shift

เปลี่ยนจาก การรับมือภัยพิบัติและการป้องกันด้วยโครงสร้างวิศวกรรมเพียงอย่างเดียว ไปสู่ระบบป้องกันภัยพิบัติเชิงนิเวศที่ใช้ระบบนิเวศและภูมิทัศน์ที่ได้รับการฟื้นฟูเป็นโครงสร้างพื้นฐานสำหรับลดความเสี่ยงจากน้ำท่วม ภัยแล้ง ดินถล่ม ไฟป่า การกัดเซาะชายฝั่ง และความร้อนรุนแรง 

Advantage

โครงสร้างพื้นฐานเชิงนิเวศสามารถกระจายการป้องกันไปทั่วทั้งภูมิทัศน์ ผ่านการชะลอการไหลของน้ำ เพิ่มการกักเก็บและการซึมน้ำ รักษาความมั่นคงของดินและพื้นที่ลาดชัน ลดความรุนแรงของผลกระทบชายฝั่ง ลดความเปราะบางต่อไฟป่า และช่วยลดอุณหภูมิในพื้นที่ ขณะเดียวกันยังสร้างประโยชน์ด้านความหลากหลายทางชีวภาพและบริการระบบนิเวศ  

Additional Structural Advantage

การบูรณาการโครงสร้างพื้นฐานเชิงนิเวศเข้ากับโครงสร้างพื้นฐานทางวิศวกรรมจะสร้าง ระบบความยืดหยุ่นแบบผสมผสาน (Hybrid Green–Gray Infrastructure) ที่ทำให้โครงสร้างสร้างโดยมนุษย์และระบบธรรมชาติสามารถเสริมประสิทธิภาพซึ่งกันและกัน ลดภาระของโครงสร้างป้องกันขนาดใหญ่ และลดต้นทุนการบำรุงรักษาและการฟื้นฟูในระยะยาว 

Implication

การป้องกันภัยพิบัติจะเปลี่ยนจากการมุ่ง “ป้องกันชุมชนจากภัยธรรมชาติ” ไปสู่การ “เพิ่มความสามารถของภูมิทัศน์ในการดูดซับ ลดทอน และฟื้นตัวจากภัย” ทำให้ประเทศไทยมีระบบพื้นที่ที่มีความยืดหยุ่นมากขึ้นภายใต้ความแปรปรวนของสภาพภูมิอากาศและเหตุการณ์สุดขั้วที่เพิ่มขึ้น 

Action Layer